Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Ο ρεαλισμός υπαγορεύει ήπια αισιοδοξία

                                       Από  την κυρία Ράνια Αντωνοπούλου *  
           Λόγω επικαιρότητας, μετέφερα (**) το άρθρο της
           από την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της  6ης .11.2016 
 ​​
Η τελευταία τριμηνιαία έκθεση του καθ’ όλα έγκυρου Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής (ΓΠΒ) χαρακτηρίζει ιδιαίτερα ανησυχητική την αύξηση των ιδιωτικών χρεών στην οικονομία και εξακολουθεί να θεωρεί δύσκολη την οικονομική ανάρρωση. Τα δεδομένα αυτά, σύμφωνα πάντα με την έκθεση, δεν δικαιολογούν την αισιοδοξία κυβέρνησης, ΤτΕ και ΔΝΤ για ανάπτυξη 2,7% το 2017. Το ΓΠΒ δικαιολογημένα εκφράζει τις ανησυχίες του για τη μελλοντική πορεία των εξαγωγών και της ιδιωτικής κατανάλωσης, οι οποίες φέτος κινούνται σε αρνητικό επίπεδο λόγω της πολιτικοοικονομικής αβεβαιότητας (επίδραση υψηλής φορολογίας στο εισόδημα, ελλιπής ανταγωνιστικότητα και υποτονική εξωτερική ζήτηση, ασάφειες στη διευθέτηση του δημοσίου χρέους). Όμως, η εκτίμηση του ΓΠΒ πως «την τελευταία διετία η ελληνική οικονομία συρρικνώνεται και κλείνεται χωρίς μάλιστα ανάκαμψη των επενδύσεων» είναι υπερβολική.
Αν εξετάσουμε τα στοιχεία του παραπάνω πίνακα θα διαπιστώσουμε τα εξής: οι παραγωγικές επενδύσεις στην οικονομία αυξήθηκαν κατά 2,4% το α’ εξάμηνο του 2016 σε σύγκριση με το αντίστοιχο εξάμηνο του 2015. Την ίδια περίοδο, οι ξένες άμεσες επενδύσεις διπλασιάστηκαν, με συνέπεια οι νέες καθαρές θέσεις μισθωτής απασχόλησης, που το α’ εννεάμηνο του 2015 είχαν αυξηθεί σημαντικά, να αυξάνονται ακόμη περισσότερο το 2016 (κατά 245 χιλιάδες ή 42% ετησίως), σημειώνοντας ρεκόρ από το 2001 και επιφέροντας μείωση της ανεργίας από 24,8% τον Ιούλιο 2015 σε 23,2% τον Ιούλιο 2016. Τη βελτίωση αυτή στην οικονομία, παρά την ύφεση του α’ εξαμήνου (εξαιτίας της κάμψης των εξαγωγών και της ιδιωτικής κατανάλωσης), πιστοποιούν οι δείκτες οικονομικού κλίματος, επιχειρηματικών προσδοκιών και ΡΜΙ, οι οποίοι το γ’ τρίμηνο 2016 σημείωσαν σε ετήσια βάση άνοδο 9-12 μονάδων.
Σηματοδοτούν οι βελτιωμένοι οικονομικοί δείκτες την έλευση της πολυπόθητης ανάκαμψης και καθιστούν βιώσιμο το ελληνικό χρέος; Όχι βεβαίως, η οικονομία δεν έχει ακόμη εξέλθει από το τούνελ της ύφεσης και το χρέος παραμένει μη βιώσιμο. Εντούτοις, οι δείκτες φανερώνουν ότι ο κινητήρας των επενδύσεων έχει πάρει μπρος και ότι με τη συμφωνία που επετεύχθη στο Eurogroup της 24/5/16 οριοθετήθηκε το πλαίσιο (βλ. βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα μέτρα) σχετικά με την ανάληψη δράσεων, εκ μέρους των δανειστών, για τη διασφάλιση της βιωσιμότητας του χρέους. Η αποκατάσταση της βιωσιμότητας του χρέους δεν αποτελεί υπόθεση μιας απόφασης σε μία δεδομένη στιγμή –όπως θα ήταν αν είχαμε λόγου χάρη ένα «κούρεμα» της τάξης του 35%-40%–, αλλά μιας σειράς διαδοχικών αποφάσεων, που πρέπει να λάβουν κλιμακωτά οι πιστωτές έως το 2018, οι οποίοι όμως επί του παρόντος εμφανίζονται ανέτοιμοι ή απρόθυμοι να τις λάβουν εμπροσθοβαρώς.
Η προσπάθεια, λοιπόν, που σήμερα καταβάλλει η ελληνική κυβέρνηση για να διευκολύνει την επιστροφή της οικονομίας στην ανάπτυξη είναι πρώτον, να τηρεί τις δεσμεύσεις του προγράμματος για μεταρρυθμίσεις, διαπραγματευόμενη τα μέσα επίτευξης των στόχων και δεύτερον, να πιέζει για επίσπευση και εμβάθυνση των μέτρων αναδιάρθρωσης του χρέους, ώστε να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη των επενδυτών και να δοθεί ισχυρότερη ώθηση στην οικονομία. Θυμίζουμε πως ο οδικός χάρτης για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους που καθορίστηκε με τους θεσμούς στις 24/5/16, βασίζεται:
α) Επί του νέου κριτηρίου βιωσιμότητας του χρέους που αφορά τις Ακαθάριστες Χρηματοδοτικές Ανάγκες (AXA), οι οποίες, σύμφωνα με το βασικό σενάριο, θα πρέπει να παραμείνουν κάτω από το 15% του ΑΕΠ στο μεσοπρόθεσμο διάστημα από την ολοκλήρωση του προγράμματος, και χαμηλότερα του 20% του ΑΕΠ μακροπρόθεσμα.
β) Επί των γενικών ρυθμιστικών αρχών για πιθανά πρόσθετα μέτρα, ως προς: (i) τη διευκόλυνση της πρόσβασης στις αγορές, προκειμένου να αντικατασταθεί διαχρονικά η χρηματοδότηση του χρέους με ιδιωτικά κεφάλαια, (ii) την εξομάλυνση της περιόδου αποπληρωμής του χρέους, (iii) την παροχή κινήτρων για τη συνέχιση της διαδικασίας προσαρμογής και μετά το πέρας του προγράμματος, και (iv) την ευέλικτη προσαρμογή σε μελλοντικές αβεβαιότητες όσον αφορά την εξέλιξη του ΑΕΠ και των επιτοκίων.
γ) Επί των εξειδικευμένων δεσμών μέτρων για το χρέος, οι οποίες θα τύχουν σταδιακής εφαρμογής ανάλογα με τη βραχυπρόθεσμη, μεσοπρόθεσμη ή μακροπρόθεσμη φύση τους.
Ηδη τα βραχυπρόθεσμα μέτρα περιλαμβάνουν: (i) χαλάρωση της περιόδου αποπληρωμής των δανείων του EFSF βάσει της τρέχουσας μέσης σταθμισμένης ωρίμανσης, (ii) χρήση της διευρυμένης στρατηγικής χρηματοδότησης των ESM/EFSF ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος αναφορικά με τα επιτόκια, και (iii) ακύρωση της επιβάρυνσης του περιθωρίου επιτοκίου της αποπληρωμής της δόσης του 2017 που συνδέεται με το Πρόγραμμα Επαναγοράς Χρέους του 2ου  Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής.
Βεβαίως, τα μέτρα δεν έχουν ακόμη ποσοτικοποιηθεί, κάτι που σχεδιάζεται να γίνει εντός του Νοεμβρίου, όμως σε συνδυασμό με την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης, τη δρομολόγηση της δεύτερης και τη χρηματοδοτική ενίσχυση της χώρας από το πακέτο Γιούνκερ, εκτιμάται ότι θα ανοίξει ο δρόμος για παροχή επιπλέον ρευστότητας από την ΕΚΤ το προσεχές εξάμηνο.

*αναπληρώτρια  υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Κοινωνικής Αλληλεγγύης,  καθηγήτρια στο Bard  College, διευθύντρια τμήματος έρευνας για την ισότητα των φύλων στο Levy Economics Institute  Νέας Υόρκης και ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Εργασίας
 ** Θ. Παπαϊωάννου τ. Κοινοτάρχης Βαγίων -τ. Γεν. Γραμ. ΚΕΔΚΕ
 Επαμεινώνδου 71 Θήβα τηλ/fax 2262022177-κιν 6997189448
ttps://www.facebook.com/theodore.papaioannou  http://kadmos35.blogspot.gr



Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Τα συλλυπητήρια του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου, για τον θάνατο του Φιντέλ Κάστρο

 " Mε μεγάλη λύπη πληροφορήθηκα την απώλεια του Φιντέλ Κάστρο, ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης και διακεκριμένης προσωπικότητας του εικοστού αιώνα, της οποίας η επιρροή υπήρξε αισθητή για δεκαετίες στην ευρύτερη περιοχή.
Εξ ονόματος του Ελληνικού Λαού και εμού προσωπικώς εκφράζω σε εσάς, Κύριε Πρόεδρε, αλλά και στον Κουβανικό Λαό βαθύτατα συλλυπητήρια".

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Ο Επικήδειος λόγος του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στον Φιντέλ Κάστρο


Hermanos y hermanas [Αδερφοί και αδερφές], Γενναίε λαέ της Κούβας,

Αποχαιρετούμε σήμερα τον Κομαντάντε Φιντέλ, εδώ από την πλατεία της Επανάστασης, όπως αρμόζει σε αυτόν τον μεγάλο επαναστάτη του 20ου αιώνα. 
Αποχαιρετούμε ένα παγκόσμιο σύμβολο αγώνα και αντίστασης που με το παράδειγμά του ενέπνευσε τους αγώνες των λαών σε ολόκληρο το κόσμο.  Τους αγώνες για ανεξαρτησία, ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Αποχαιρετούμε τον Φιντέλ των φτωχών, των καταπιεσμένων, των ανυπότακτων.
Τον δικό σας Φιντέλ, τον δικό μας Φιντέλ, τον Φιντέλ που ανήκει σε κάθε γωνιά του πλανήτη, τον Φιντέλ που ανήκει στην ιστορία.
Είναι μεγάλη τιμή να συμμετέχω σε μια τόσο ιστορική στιγμή, εκπροσωπώντας τον ελληνικό λαό.
Έναν λαό που ζει σε μια πολύ μακρινή σε εσάς γωνιά του πλανήτη, μα βρίσκεται ταυτόχρονα τόσο κοντά στις αξίες και στα ιδανικά για τα οποία παλέψατε και παλεύετε.
Γιατί όπως ο κουβανικός, έτσι και ο ελληνικός λαός δε δίστασε σε κρίσιμες στιγμές της ιστορίας να σηκώσει το ανάστημά του και να παλέψει κόντρα σε ισχυρούς και παντοδύναμους αντιπάλους, για να διεκδικήσει την ελευθερία και την ανεξαρτησία του.
Την αξιοπρέπεια και το δίκιο του.
Ελευθερία ή θάνατος ήταν το σύνθημα της Ελληνικής Επανάστασης το 1821.
Patria o muerte [Πατρίδα ή θάνατος], το σύνθημα της Κουβανικής Επανάστασης το 1959.
Στα χνάρια του Σιμόν Μπολίβαρ και του Χοσέ Μαρτί, παρέα με τον Τσε, ο Φιντέλ μετέτρεψε την Κούβα από μια ακόμα δικτατορία σε ένα παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης και αξιοπρέπειας.
Και αφήνει πίσω πολύτιμη κληρονομιά στον κουβανικό λαό: στην παιδεία, στη εξάλειψη του αναλφαβητισμού, στην υγεία, στο επίπεδο των επιστημών και του πολιτισμού.
Αλλά αφήνει και πολύτιμη κληρονομιά σε όλους τους λαούς:
Γιατί ενέπνευσε πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές στη Λατινικής Αμερική
Και έθεσε τις βάσεις για μια νέα, δυναμική εποχή περιφερειακής ολοκλήρωσης.
Και για την ειρηνική συνύπαρξη και συνεργασία της Κούβας με τη Δύση. 
Η Κούβα του Φιντέλ, όμως, μας έμαθε και ότι ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό δεν είναι ανθόσπαρτος.  Έχει δυσκολίες, έχει υποχωρήσεις, έχει σκαμπανεβάσματα
Μας έμαθε και από τα κατορθώματα αλλά και από τις αδυναμίες του.
Μας έμαθε ότι η μάχη για τον κοινωνικό μετασχηματισμό είναι μια μάχη διαρκής και απαιτεί μεγάλες θυσίες, όπως αυτές που με ηρωισμό καταβάλετε, τα δύσκολα χρόνια του εμπάργκο, που επιβλήθηκε στη χώρα σας ως διαρκής εκβιασμός και ως τιμωρία.
Και μπορεί εμείς στην Ευρώπη να μη μπορούμε να φανταστούμε τις δυσκολίες που εσείς περάσατε, έχουμε όμως κι εμείς του δικούς μας δυνάστες.
Την απάνθρωπη λογική των νόμων της αγοράς και του νεοφιλελευθερισμού.
Και δίνουμε και εμείς από τη μακρινή Ελλάδα, τον δικό μας αγώνα για τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια.
Και σε αυτόν τον αγώνα, το παράδειγμα του Φιντέλ μας συντροφεύει και θα μας συντροφεύει πάντα.
Στις νίκες και στις ήττες μας.  Στις ανατροπές και στους συμβιβασμούς μας.
Ο Φιντέλ έφυγε από τη ζωή αλλά θα βρίσκεται για πάντα:
Στους μικρούς και μεγάλους αγώνες των λαών σε όλο τον πλανήτη.
Στη φλόγα της αντίστασης των καταπιεσμένων που διεκδικούν την αξιοπρέπειά τους.
Στη δύναμη όσων παλεύουν με πάθος για να διεκδικήσουν το αδύνατο, προκειμένου να πάψουν να ζουν το αδιανόητο.
Γυρνώντας έτσι το τροχό της ιστορίας.

Αντίο, Κομαντάντε Φιντέλ!  Hasta la victoria siempre! [Πάντα μέχρι τη νίκη]

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

«Πυγολαμπίδες» οι βολές από την ΛΑ.Ε κατά του Πρωθυπουργού, του υπουργού κ. Παπαδημητρίου και του Levy Economics Institute

 από τον πολιτικό μηχανικό 
Θεόδωρο Κ. Παπαϊωάννου *      24.11.’16
Ανασχηματισμός είναι  η μεταβολή  κάθε είδους δομής για τη βελτίωση της απόδοσής της. Ειδικά ο  κυβερνητικός ανασχηματισμός, αποτελεί τομή στον ιστορικό /πολιτικό χρόνο . Ύστερα από  αυτόν  πολλά από τα μέχρι τότε  προβλήματα (εσωτερικές δυσλειτουργίες ,αντιφάσεις, καθυστερήσεις , αντιθέσεις ,δυσαρμονίες, τοπικισμοί ) καταχωρούνται στο «χθες»  και γίνεται μια οιονεί επανεκκίνηση του κυβερνητικού έργου
Η σημερινή έκτακτη συγκυρία επικαθορίζεται από : 1ον    το δηλητηριώδες «κοκτέιλ»  των αλλεπάλληλων εκβιασμών  από τον εσμό  των δανειστών και 2ον  τα μείζονα  κρίσιμα προβλήματα  της χώρας μας που  «κληρονόμησε» και επωμίσθηκε  η κυβέρνηση
Αυτό το άκρως ανελαστικό «δίδυμο» περιορίζει ασφυκτικά τους «βαθμούς ελευθερίας» -όπως λέμε στη Μηχανική -των  κυβερνητικών επιλογών και  επιβάλλει  εν πολλοίς την δική του  ροή στην «κλεψύδρα» του πολιτικού χρόνου
Κάτω λοιπόν αυτό το πρίσμα ήλθε στην ώρα της  και εκ των πραγμάτων είχε κεφαλαιώδη σημασία η αναδιάταξη του κυβερνητικού επιτελείου, που επιλέχτηκε από την ποσοτικά και ποιοτικά αξιόλογη  στελεχιακή  «δεξαμενή»
O Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, αμέσως μετά την ορκωμοσία του νέου κυβερνητικού σχήματος, δήλωσε: «Έχουμε την ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα, για να πάρουμε την απαραίτητη ώθηση, προκειμένου να διανύσουμε τα τελευταία κρίσιμα μέτρα ενός μαραθωνίου που όμως ο τερματισμός του θα μας βγάλει σε ένα ξέφωτο. Το ξέφωτο της ανάπτυξης που προβλέπεται πολύ υψηλή για το 2017. Να διορθώσουμε δυσλειτουργίες, να αλλάξουμε νοοτροπίες, να επιταχύνουμε όλες εκείνες τις απαραίτητες ενέργειες προκειμένου η χώρα μας να βγει επιτέλους από αυτή την πολυετή κρίση».
Πριν όμως καλά-καλά τελειώσει , στελέχη της ΛΑ.Ε  επέδραμον ως γύπες εναντίον του, με  μαινόμενες δημοσιεύσεις στα ΜΜΕ (έντυπα , ηλεκτρονικά και κοινωνικής δικτύωσης).
Ο λόγος ήταν κυρίως, γιατί έκανε  υπουργό Οικονομίας και Ανάπτυξης  τον καθηγητή Οικονομικών στο Bard College Ν. Υόρκης  και πρόεδρο του Levy Economics Institute στη Νέα Υόρκη  κ. Δημήτριο Παπαδημητρίου
Μου θύμισαν τον « Ηρακλή μαινόμενο» από την ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη ,αλλά  και την ρήση   του Χρυσόστομου: «πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράσσεται….. . πάλιν την κεφαλήν Ιωάννου  ζητεί λαβείν επί πίνακι».
Ο επικεφαλής του αμερικανικού think tank γνωρίστηκε με τον σημερινό πρωθυπουργό ύστερα από τη μεσολάβηση του Γεράσιμου Αρσένη και της κυρίας Λούκας Κατσέλη.
Θέλησε να προσφέρει στις   αρχές του 2015 «εργαλεία» στην επιχειρηματολογία  της νεοεκλεγείσας αριστερής κυβέρνησης για την αντιμετώπιση των  καταστροφικών επιπτώσεων των μνημονίων  στην ελληνική οικονομία.
Νωρίτερα είχε μιλήσει μαζί με τον σημερινό πρωθυπουργό, σε εκδηλώσεις του Ινστιτούτου Ερευνών & Πολιτικής Στρατηγικής για την Ανάπτυξη και την Διακυβέρνηση που είχε συγκροτήσει ο αείμνηστος Γεράσιμος Αρσένης.
Διοργανώθηκε  στην Αθήνα (8 & 9 .11.2013) διεθνής διημερίδα με Θέμα : «Η κρίση στην Ευρωζώνη και την Ελλάδα και η εμπειρία με τις πολιτικές λιτότητας»  στην οποία  ήταν ομιλητής ο Αλέξης Τσίπρας , όπου  συμμετείχε και  ο γερμανός καθηγητής Οικονομικών  συνεργάτης του Levy Economics Institute  Γιαν Κρέγκελ .
Στις σημερινές συνθήκες ο κ. Παπαδημητρίου - ένας εκ των λίγων υπουργών που είχε ολιγόλεπτη συζήτηση με τον πρόεδρο Ομπάμα- καλείται να φέρει εις πέρας το δύσκολο έργο της προσέλκυσης επενδύσεων. Η σχέση του με τις ΗΠΑ  δημιουργεί την προσδοκία ότι μπορεί να υπάρξουν ευήκοα ώτα στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού.
Ενδεικτικό της σημασίας είναι  ότι  πρόσφατα η αξιωματική αντιπολίτευση όρισε ως αντίστοιχο του «σκιώδη υπουργό» την κυρία Μπακογιάννη
Ο κ. Παπαδημητρίου και το Levy Economics Institute ιδιαιτέρως  για τα επιτελικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ  δεν ενέσκηψαν ως κεραυνός εν αιθρία .
Όμως σήμερα  εξ αυτών  τα αποκοπέντα  εκ του  ΣΥΡΙΖΑ και ιδρύσαντα ή ασπασθέντα  την ΛΑ.Ε μέσα από τα social media ανά την επικράτεια , είναι εκείνα  που εκκωφαντικά σήμερα «ολοφύρονται»  καταμαρτυρούν  στον ίδιο και τον πρωθυπουργό όσα τότε αποσιώπησαν
Και επειδή τα λόγια του εγκαλούμενου  από την ΛΑ.Ε πρωθυπουργού « καρφώνονται σαν πρόκες», όπως προτρέπει ο Μανόλης Αναγνωστάκης,  τους θυμίζω το ΚΣΤ´, 14 από τις Πράξεις των Αποστόλων:  «…. τι με διώκεις; Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν.» Είναι η παραίνεση  του Ιησού προς  τον διώκτη του (Σαούλ- μετέπειτα Παύλο) «…είναι επώδυνο να κλωτσάς πάνω σε καρφιά(κέντρα)»                                                                                                            

* τ. Κοινοτάρχης Βαγίων-τ. Γεν. Γραμ. ΚΕΔΚΕ - τηλ /fax 2262022177- κιν 6997189448
Επαμεινώνδου 71 Θήβαtheopapaio@gmail.com  -http://kadmos35.blogspot.gr/


Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Πολιτικές πιστωτών και οφειλετών αναδιάρθρωσης δημοσίου χρέους

           από τον  Δημήτριο Παπαδημητρίου*   Υπουργό Οικονομίας & Ανάπτυξης
Λόγω επικαιρότητας, το μετέφερα (**) από την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της 30ης.10.2016  για ανάγνωση
 
  
 Η ελληνική κυβέρνηση πληροί ως επί το πλείστον τις υποχρεώσεις του τρίτου μνημονίου και προσδοκά τη σύντομη έναρξη της διαδικασίας διαπραγμάτευσης για την ελάφρυνση του δημοσίου χρέους.
 Όμως η πιο σημαντική πρόκληση για την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ πιστωτών και χρεωστών, με νέους όρους αποπληρωμής του δημοσίου χρέους, είναι ιδιαίτερα η κατανομή του κόστους αναδιάρθρωσης. 
Το σκεπτικό για τη δυσκολία κατανομής της επιβάρυνσης των ζημιών από την αναδιάρθρωση είναι το αποτέλεσμα μιας πεποίθησης ότι τόσο οι οφειλέτες όσο και οι δανειστές θα πρέπει να επωμιστούν ένα δίκαιο μέρος του φορτίου της προσαρμογής. 
Συνήθως σε κάθε οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (τράπεζες) απολαμβάνουν ευνοϊκή μεταχείριση λόγω του κρίσιμου ρόλου που έχουν στην οικονομία.
Από το πρίσμα αυτού του επιχειρήματος προέρχεται η άποψη ότι οι τράπεζες δεν μπορούν να αφεθούν στη μοίρα τους και να αποτύχουν, αλλά πρέπει να διασωθούν με δημόσιους πόρους εξ ου και οι ανακεφαλαιοποιήσεις των ελληνικών τραπεζών που συνεισέφεραν στη διόγκωση του δημοσίου χρέους.
Η άποψη που προωθείται στην Ε.Ε. υποστηρίζει ότι, απουσία ομοσπονδιακής κυβέρνησης ή μιας ενοποιημένης δημοσιονομικής πολιτικής, το κόστος αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους θα το επωμιστούν ως επί το πλείστον οι Γερμανοί και οι Γάλλοι φορολογούμενοι.
 Έτσι, δεν είναι θέμα δίκαιης κατανομής μεταξύ πιστωτών και οφειλέτη, αλλά πώς θα αναδιανεμηθεί το φορτίο χρέους του οφειλέτη. 
Η αύξηση της συμμετοχής των πιστωτών κρατών της Ευρωζώνης έχει επιτευχθεί με τη δημιουργία του ΕΣΜ μειώνοντας την επιβάρυνση προς τους Γερμανούς φορολογούμενους.
Όποια και αν είναι η δομή του επιχειρήματος, η βασική εικασία είναι ότι ο δανειολήπτης είναι η αιτία της μη δυνατής αποπληρωμής του χρέους στο ακέραιο. 
Οι ένοχοι στην περίπτωση της Ευρωζώνης δεν είναι μόνο οι Έλληνες (και οι Ιταλοί, Ισπανοί και Πορτογάλοι) αλλά ιδιαίτερα οι Έλληνες που ξόδευαν πάρα πολύ, δανείζονταν ακόμη περισσότερο, συνεχίζουν να φοροδιαφεύγουν και συνταξιοδοτούνται πολύ νωρίς, και η ελληνική κυβέρνηση που προέβη σε ψευδή στοιχεία της δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας όταν υπέβαλε αίτηση για ένταξη στην Ευρωζώνη. Το συμπέρασμα είναι προφανές. 
Ο δανειολήπτης πρέπει να υποχρεωθεί να πληρώσει ώστε να μετατραπεί σε υπεύθυνο πολίτη που εργάζεται σκληρά για να γίνει πιο ανταγωνιστικός, καταναλώνει λίγο, αυξάνει την αποταμίευση των χρημάτων του (όπως οι Γερμανοί), και πληρώνοντας τους φόρους που του αναλογούν να αποπληρώνει έτσι τα υφιστάμενα χρέη της χώρας. 
Αυτός ήταν ο αρχικός λόγος της συμμετοχής του ΔΝΤ στην ελληνική κρίση που είναι ο πιο αποτελεσματικός χρεοσυλλέκτης του πλανήτη και υπέρτατος εξασφαλισμένος πιστωτής. Ουσιαστικά η λύση του ελληνικού προβλήματος (όπως και για οποιαδήποτε άλλη χώρα που αντιμετωπίζει δημοσιονομική κρίση) είναι η πολιτική λιτότητας. Μέχρι τώρα όμως οι πολιτικές λιτότητας το μόνο που έχουν κατορθώσει είναι να συρρικνώσουν την οικονομική δραστηριότητα, να δημιουργούν ακόμη δημόσια ελλείμματα χωρίς να βελτιώνουν τη βιωσιμότητα του συσσωρευμένου χρέους.
Μια και οι πιστωτές που κινδυνεύουν από την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημοσίου χρέους είναι οι νηφάλιοι Γερμανοί που ξοδεύουν λίγο και αποταμιεύουν πολύ, που πληρώνουν φόρους, δεν δανείζονται και που δεν μαγειρεύουν τα στατιστικά τους στοιχεία, οι Έλληνες θα πρέπει να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί – να εργάζονται περισσότερο και να πληρώνονται λιγότερο. Αυτό θα επιτρέψει στην Ελλάδα να κάνει το δημόσιο χρέος της βιώσιμο (όπως διευκρινίζουν οι δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας) και να προστατεύσει τους ενάρετους Γερμανούς από την υποχρέωση να παρέχουν στήριξη στους Έλληνες.  
Αλλά οι Έλληνες (αυτοί που τυγχάνει να είναι εργαζόμενοι) εργάζονται ήδη κατά μέσον όρο περισσότερες ώρες από τους άλλους πολίτες των μελών-κρατών της Ευρωζώνης και το κόστος εργασίας στην Ελλάδα έχει μειωθεί κοντά στο 20% από εκείνο του 2009.
 Με μειωμένα εισοδήματα και την ανεργία να χτυπά στο 23%, η κατανάλωση είναι λιγότερη και η είσπραξη περισσότερων φόρων περιορισμένη.
 Έτσι η αποπληρωμή του δημοσίου χρέους με αυτή τη λογική είναι ένα απατηλό όνειρο. 
Εδώ είναι και το κύριο σημείο της θεωρίας του Τζον Μέιναρντ Κέινς: αυτό μπορεί να συμβεί μόνο εάν το εισόδημα παραμείνει το ίδιο. 
  Οι Έλληνες δεν έχουν καταφέρει να πουλήσουν περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες στους ξένους (τα τελευταία διατιθέμενα στοιχεία δείχνουν το σύνολο εξαγωγών αγαθών και υπηρεσιών να μειώνεται παρά τη δραματική αύξηση τουριστικής δραστηριότητας) απ’ ό,τι τους πληρώνουν για την εξυπηρέτηση του χρέους.
 Έτσι με την εγχώρια ζήτηση να μειώνεται, τις εξαγωγές να μη δείχνουν ανάκαμψη, την ανεργία να παραμένει σε υψηλό επίπεδο, το χρέος δεν αποπληρώνεται.
Η πιθανότητα να διογκωθούν περαιτέρω οι αναλογίες χρέους προς το εισόδημα αυξάνεται ακόμη περισσότερο εξαιτίας των επιτοκίων για τον εξωτερικό δανεισμό παρά τη μεγάλη μείωσή τους. 
Η δυνατότητα μετακύλισης του χρέους που ωριμάζει με χαμηλά επιτόκια είναι σημαντική και επιτρέπει στην Ελλάδα να ανταποκρίνεται στις βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις της. 
 Αλλά ένας δεύτερος παράγοντας είναι ακόμη πιο σημαντικός: χρειάζεται να υπάρχει επαρκής αύξηση στην καθαρή εξωτερική ζήτηση για να αντισταθμιστεί το φορτίο του υφιστάμενου χρέους και να αυξηθεί το εισόδημα που θα χρησιμεύσει ως βάση για υψηλότερα κυβερνητικά έσοδα και εξόφληση του χρέους. 
Εάν αυτό δεν συμβεί, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να μπορεί να επωμιστεί ο δανειολήπτης (η Ελλάδα) τα κόστη εξυπηρέτησης και αποπληρωμής χρέους με το να προσπαθεί να συμπεριφέρεται περισσότερο ως πιστωτής, εκτός εάν οι πιστωτές της γίνουν περισσότερο σαν δανειολήπτες. 
Η επιτυχημένη αποπληρωμή του χρέους θα απαιτούσε τότε από τους Γερμανούς να συμπεριφέρονται σαν αυτούς που νομίζουν ότι είναι οι Έλληνες.
Χρειάζεται να γίνει αντιληπτή η αλληλεξάρτηση των ισολογισμών και των ταμειακών ροών μεταξύ χωρών. Δεν είναι κατ’ ανάγκη τα συμπεριφοριστικά χαρακτηριστικά που εξηγούν τις διαφορές στην απόδοση μεταξύ της ελληνικής και της γερμανικής οικονομίας.  
 Ως επί το πλείστον η απόδοση οφείλεται στον τρόπο που οι εσωτερικές οικονομικές πολιτικές προσδιορίζουν τη σχετική ελκυστικότητα της κατανάλωσης και των επενδύσεων σε κάθε χώρα.   Μπορεί πραγματικά να ισχύει ότι οι πολιτικές των ξένων κυβερνήσεων αποτελούν κύριο καθοριστικό παράγοντα για την απόδοση μιας εθνικής οικονομίας. 
Έτσι η συμπεριφορά των πιστωτών είναι εξίσου σημαντική όσο οι πολιτικές των οφειλετών, εάν το χρέος πρόκειται να αναδιαρθρωθεί με ένα σταθερό επίπεδο εισοδήματος.
 Εάν οι πιστωτές της Ελλάδας θέλουν να εξοφληθούν, οι χώρες της Ευρωζώνης με θετικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών έχουν την επιλογή να αυξήσουν σημαντικά τις εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών από την Ελλάδα (το οποίο δεν φαίνεται καθόλου πιθανό) ή να προωθήσουν μια συνεργατική λύση αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημοσίου χρέους με μια γενναία απομείωση της ονομαστικής του αξίας.

* πρόεδρος του Levy Economics Institute - καθηγητής Οικονομικών στο Bard College στη Ν. Υόρκη 
** Θ. Παπαϊωάννου τ. Κοινοτάρχης Βαγίων -τ. Γεν. Γραμ. ΚΕΔΚΕ
 Επαμεινώνδου 71 Θήβα τηλ/fax 2262022177-κιν 6997189448
ttps://www.facebook.com/theodore.papaioannou  http://kadmos35.blogspot.gr


Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Παρέμβαση στην εκδήλωση « Δύο μύθοι και δύο τόποι, με τα βουνά και τα φαράγγια τους» στα Βάγια

      από τον Θεόδωρο Κ. Παπαϊωάννου*

Aπόψε   η Νότα   η Αρετή, η Ελένη , ο Ντίνος  μαζί με την    κα    Χαρακόπου  και τον κ. Πέππα  μας εντυπωσίασαν. Οι τέσσαρες πρώτοι ξεκίνησαν (1.10.2016) από την Άσκρη  με λεύκωμα για τον Ελικώνα και  αφού  πρόσθεσαν  το «Φαγά», το Φίκιον όρος  κατά τη Γεωγραφία, συνέχισαν   εδώ  ακριβώς μετα από ένα μήνα
Μέσα από την ορειβασία  ανάδειξαν μυθολογικά και  ιστορικά στοιχεία των ορεινών όγκων που τα επένδυσαν με κατάλληλη μουσική και ποίηση
Παρασκευή (23.9.2016)  αργά το βράδυ με μήνυμα στο face book με κάλεσε η Νότα
Πήγα, γιατί   κατάλαβα από τα λεγόμενά  της ότι ήταν μια εκ βαθέων  εξομολόγηση, μια ειλικρινής αποκάλυψη που νομίζω ότι αξίζει  να σας μεταφέρω λίγα από όσα μου έγραψε .
Έγραψε ότι είναι μια ερασιτεχνική δημιουργία .   Από τη λίγη  γραμματική που θυμάμαι , ερασιτέχνης {= <από το ρ. εράω-ω (=αγαπώ) + τέχνη> ή το ρ. έραμαι= αγαπώ (εξ ου έρως κλπ)}.   Αυτός/η  δηλαδή που κάνει κάτι γιατί αγαπάει την τέχνη. Είναι το χόμπι του.
Είναι  μια όχι επαγγελματική δραστηριότητα του ελεύθερου χρόνου, χωρίς μεθοδικότητα, με προχειρότητα, όχι συστηματική, απλά για προσωπική ευχαρίστηση, περιστασιακά , χωρίς κέρδος, μη βιοποριστική, για να ικανοποιήσει ίσως  κάποιες λανθάνουσες ενδιάθετες δεξιότητες, όπως  μια ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου.
Απόψε όμως είδαμε ότι η δουλειά ξεπέρασε τον ερασιτεχνισμό και κάθε επαγγελματίας του είδους θα ωχριούσε .
 Ήταν άλλωστε  επόμενο  αφού όπως  έγραψε,  είχε σαν προϋπόθεση την αγάπη  . « Η αγάπη είναι  πάντοτε η σπίθα η αρχή της γνώσης της δημιουργίας και της δράσης» υπογραμμίζω.    Πρόσθεσε ότι έγινε με όραμα .Είναι καλοδεχούμενο μέσα σε μια εποχή με δυστυχώς φτωχά οράματα και λίγη φαντασία, υπογραμμίζω ξανά. Της έγραψα ότι ο ερασιτεχνισμός  όταν ξεκινάει από τη φλόγα της δημιουργίας και αυτές τις  προϋποθέσεις  φθάνει πολύ ψηλά .Της άρεσε το ανέβασε στον «τοίχο» της στο face book 
 Έγραψε ότι αυτή η δουλειά ήταν κατάθεση ψυχής , όπως και η αποψινή  Ξέρουμε ότι  κατάθεση σημαίνει δόσιμο, προσφορά, παραχώρηση, παροχή
Ψυχή  είναι η υποθετική, άφθαρτη, άυλη  πνευματική ουσία που μαζί με το σώμα κάνουν την  ζώσα δύναμη.
Όπως είδαμε  έδωσαν την ψυχή τους , τον ίδιο του τον εαυτό , το «είναι» τους, διέθεσαν σημαντικό  μέρος από τον ελεύθερο χρόνο τους, κατανάλωσαν φαιά ουσία.
Κατάθεσαν την ψυχή τους αυτοί που πολέμησαν πριν 76 χρόνια στα βουνά της Αλβανίας που την επέτειο του ΟΧΙ γιορτάσαμε πριν 2 ημέρες .
Υπεύθυνα χείλη τότε είπαν «..στο εξής δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες , αλλά οι ήρωες σαν Έλληνες…»
Κατάθεσαν την ψυχή τους  οι γυναίκες  που τραβούσαν  φορτωμένα μουλάρια με όπλα και εφόδια στην Πίνδο , ανοίγοντας και δείχνοντας δρόμους στον ελληνικό στρατό.
Ήταν κατάθεση ψυχής  της Σοφίας Βέμπο που συνέθεσε και μελοποίησε αυτά τα υπέροχα τραγούδια .
Έδωσαν  την ψυχή τους  αυτοί που προσχώρησαν  στο κίνημα της Εθνικής Αντίστασης και καθήλωσαν  τους γερμανούς
Θα μου επιτρέψετε τολμώντας με ένα συμβολικό διανοητικό συνδυασμό αυτών που ακούστηκαν  εδώ αναφορικά  με τα δυό βουνά  .
Η Άσκρη στους πρόποδες του Ελικώνα ήταν  πατρίδα του επικού ποιητή Ησίοδου και στα χώματά της περπάτησαν οι 9 Μούσες.  Ήταν  προστάτιδες και προσωποποίηση  κάθε καλλιτεχνικής έμπνευσης και δημιουργίας ( της μουσικής ,του χορού ,της ποίησης , της λογοτεχνίας ,της φιλοσοφίας, του έρωτα).
Τα Βάγια πολύ κοντά  στο  βουνό –έδρα της Σφίγγας  και τίτλος του συλλόγου σας .  Ήταν ένα μυθικό τέρας με γυναικεία κεφαλή ,σώμα λιονταριού , φτερά στην πλάτη και φιδίσια ουρά .  Γκρεμίστηκε και σκοτώθηκε  παρότι είχε φτερά, μόλις ο Οιδίπους έλυσε το αίνιγμα .
Η απάντησή του ήταν ο άνθρωπος  ο οποίος με τη γνώση ,τη σοφία, τη λογική του  ανατρέπει γκρεμίζει τις σφίγγες της δεισιδαιμονίας ,  των προκαταλήψεων , των πεπαλαιωμένων αντιλήψεων συμφωνώντας με την κα. Γαλάνη.
Τέρας δεν λέγεται μόνο κάτι με αφύσικη και ανώμαλη διάπλαση , αλλά και  κάτι με ικανότητες, δεξιότητες, ιδιότητες πέρα  των συνηθισμένων..
 Όταν πρόκειται για διάσημες προσωπικότητες  με ταλέντο και ακτινοβολία . π.χ. στην επιστήμη, την τεχνολογία ,την τεχνική, τις καλές τέχνες  ,τη διοίκηση , τη δράση κλπ .
  Για να τα ξεχωρίσουμε όμως μιλάμε για «ιερά τέρατα» και  «ιερό τέρας» θέλουμε  το    σύλλογο σας
Με έμπνευση  από τον Ησίοδο , τις 9 Μούσες  και την Οιδιπόδεια απάντηση,  εύχομαι ο Σύλλογός σας να πάει από το καλό στο καλύτερο. Το ίδιο και στην «τετράδα» σας ,επιπλέον να κάνει το χόμπι  επάγγελμα

 * τ. Κοινοτάρχης Βαγίων-τ. Γεν. Γραμ. ΚΕΔΚΕ - τηλ /fax 2262022177- κιν 6997189448
Επαμεινώνδου 71 Θήβαtheopapaio@gmail.com  -http://kadmos35.blogspot.gr/


Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

«Άλλαξε απόψεις, αλλά κράτα τις αρχές σου. Άλλαξε τα φύλλα, αλλά κράτα άθικτες τις ρίζες σου»

                                                                                               Βίκτωρ Ουγκώ
  από τον πολιτικό μηχανικό Θεόδωρο Κ. Παπαϊωάννου *

Λέγεται  ότι  «…Καμία μεγάλη ιδέα δεν γεννήθηκε σε συνέδριο….».  Το προσεχές  όμως  αποτελεί εξαίρεση και ιστορικό σημείο  καμπής, αφού σχετίζεται ευθέως με τη ιδεολογική ταυτότητα και την πολιτική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ .
Ανάμεσα   στο 1ο  Συνέδριο (Ιουλ ’13) και στο προσεχές , ζήσαμε  μια πολύ πυκνή τριετία  πολιτικού χρόνου.
Μεσολάβησαν  τεκτονικές αλλαγές  για τη χώρα, μαζί με  τις  «αναγκαστικές προσγειώσεις»του  ΣΥΡΙΖΑ
Οι κρατούσες τότε (2010-2014) συνθήκες  στη χώρα, οι επιτυχείς χειρισμοί  της ηγεσίας του , σταδιακά  «έδεσαν» σε ενιαία  πολιτική οργάνωση σχετικώς ομοιογενούς ιδεολογίας, ένα κόμμα διαμαρτυρίας   «σύμφυρμα»  διαφορετικών ομάδων «μωσαϊκού» τάσεων
Έτσι (Μάιος  ’14) ήρθαν οι νικηφόρες ευρωεκλογές  και  η  συνεχώς ανοδική του πορεία τον  έφερε  ( Ιαν΄15) στην κυβέρνηση.
Η σύγκρουση από την επομένη  με τους δανειστές που εκπροσωπούσε το  γερμανικό imperium ήταν σφοδρότατη.
Ακόμη και ο  τοκογλύφος Σάυλοκ - απάνθρωπο και μοχθηρό όπως τον  περιγράφει ο Σαίξπηρ στον «Έμπορο της Βενετίας» -  ωχριούσε  προ της αδιαλλαξίας  και της σκληρότητας του επικεφαλής των δανειστών,   γερμανού υπουργού οικονομικών   Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε
Ενώ  εμείς «επενδύσαμε»  στην Θεωρία των Παιγνίων,  εκείνος μας «έκλεψε» τη αλάνθαστη διαχρονικά στρατηγική του Θουκυδίδη:  Αξιοποίησε  κυνικά τον ψυχρό συσχετισμό των δυνάμεων  και εκμεταλλεύτηκε  στο έπακρο την ανεπαρκή  μας προετοιμασία.  
Παρά τη συντριπτική  υπεροχή και τις απειλές  του  αδιάλλακτου αντιπάλου,  ο λαός με το αναπάντεχο 62%  τάχθηκε στο πλευρό του ΣΥΡΙΖΑ.
Ήταν εύκολο στον Τσίπρα να πει «παρελθέτω  απ΄ εμού το ποτήριον  τούτο», αλλά προτίμησε  να σηκώσει  τον «Σταυρό του Μαρτυρίου» και με τη βεβαιότητα  ότι υπάρχει «Ανάσταση»  για τον τόπο ανέβηκε  τον σύγχρονο «Γολγοθά».   Έδειξε αντανακλαστικά επιβίωσης και επέλεξε μόλις την τελευταία στιγμή την λιγότερο επώδυνη λύση, αποφεύγοντας την μοναχική αυτοκαταστροφική πορεία.  Ακολούθησε η διάσπαση των οπαδών της δραχμής και  η απίστευτη εντυπωσιακή  νίκη ( 20η Σεπτ ’15)
Ο περιορισμένος χώρος της εφημερίδας μου υπαγορεύει  συντομία και επικέντρωση στα δύο για μένα σημαντικότερα.  Άλλωστε και από το βήμα του Συνεδρίου θα είχα περιορισμένο χρόνο αν είχα αυτή τη δυνατότητα.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες οι αλλεπάλληλες νίκες  οφείλονται  εν πολλοίς  στο ηθικό πλεονέκτημα που δεν είναι δεδομένο στο διηνεκές αλλά καθημερινό  ζητούμενο
Ο Λ.Τρότσκυ στην «Προδομένη Επανάσταση» ,  έχει  περιγράψει  τις επιτελούμενες αλλοιώσεις στον χαρακτήρα ακόμη και δοκιμασμένων αγωνιστών    στις φυλακές ,τα βασανιστήρια και τις εξορίες, μεταλλαγές ακόμη και συμπεριφοράς στην ιδιωτική τους ζωή, από τη σαγήνη της εξουσίας.  Τα φαινόμενα αυτά  πληθαίνουν και  εντείνονται σε περιόδους κρίσης αξιών , όπως η δική μας.
Υπάρχει πάντα η τάση να αφομοιώνει  τα νέα πρόσωπα όταν αυτά αναρριχώνται στην εξουσία
Ο Σεν Ζύστ  αμέσως μετά   τη Γαλλική Επανάσταση , βλέποντας τους συνεχείς γάμους των «ξεβράκωτων» συντρόφων του  με τις «ξεπεσμένες» αριστοκράτισσες  και αστές ,  έλεγε  : «Προσέξτε! Σας αγκαλιάζουν  σήμερα για να σας πνίξουν αύριο»
Ο Γάλλος καλλιτέχνης Jean Cocteau σημείωσε  κάπως κυνικά: «Η αγνότητα μιας επανάστασης μπορεί να διαρκέσει ένα δεκαπενθήμερο»
Το ηθικό πλεονέκτημα  είναι αναγκαία συνθήκη ,αλλά όχι ικανή αν δεν συντρέξουν και άλλες όπως :   Η de facto  συγκρότηση νέας πολιτικής ταυτότητας η οποία δεν ακυρώνει τη ριζοσπαστικότητά του , θα απαντά  στα μεγάλα θέματα της ανάπτυξης , της κοινωνικής δικαιοσύνης , της σταδιακής επούλωσης των πληγών της κρίσης ξεκινώντας από  τους ασθενέστερους (όπως ήδη γίνεται) , ενώ παράλληλα θα ανοίγει το κόμμα σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου.
«Όχι» στην εύκολη λύση του "εφικτού" που οδηγεί στον εκφυλισμό οριακών διευθετήσεων,  γιατί αναπαράγουν  και διαιωνίζουν τις ίδιες δομές του ίδιου συστήματος.
«Ναι» όμως   στο συνδυασμό  του τι πρέπει να επιτευχθεί χωρίς αφορισμούς ή κίνδυνο  αποκοπής από τα προβλήματα των μαζών δηλαδή από τον ίδιο το λαό 
«Η ριζοσπαστική Αριστερά έχει καθήκον να επαναθεμελιώσει με σύγχρονους όρους ένα πρόγραμμα ανατροπής που να ανταποκρίνεται στις μακροπρόθεσμες αλλαγές της κοινωνίας και τις κρίσιμες τρέχουσες συνθήκες», αναφέρει η εισήγηση της Κεντρικής Επιτροπής για τις θέσεις του συνεδρίου.
Άκρως ελπιδοφόρα  και ενθαρρυντικά τα πρώτα ίχνη της - αργόσυρτης για την ώρα - πορείας του κυβερνητικού σκάφους  με «φορτίο» το παράλληλο πρόγραμμα, μέσα από τις «συμπληγάδες» του 3ου μνημονίου
Όμως υπό άτεγκτες  συνθήκες επιτροπείας και σκληρής λιτότητας  θα περάσει αλώβητο και πώς;
Αν όχι, ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβερνητικό κόμμα, συνεχίζει να παραμένει αριστερό;
Είναι βασικά ερωτήματα που  θα τεθούν, αλλά να απαντηθούν ουσιαστικά και πειστικά, αν και συνήθως  θεωρία και συνεδριακές αποφάσεις απέχουν από την πράξη .
Σε όλες τις χώρες του κόσμου είναι απαραίτητος ένας συλλογικός στόχος ένα οραματικό σχέδιο που θα λειτουργεί ως κινητήρια δύναμη στην καθημερινή ζωή των πολιτών .
Σήμερα μέσα στον «κυκλώνα»  της κρίσης, απέχοντας 5 χρόνια λιγότερο από την διακοσιοστή επέτειο  της Επανάστασης του 1821,ένα  «εθνικό» ενοποιητικό όραμα  που θα προσφέρει μια ελπιδοφόρα προοπτική είναι περισσότερο αναγκαίο
Πάντα τα συλλογικά οράματα και τα  σχέδια για το μέλλον έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση των κρίσεων και  απετέλεσαν δείκτες χάραξης ενός μελλοντικού δρόμου.
Ανεξάρτητα από προσωπικές τοποθετήσεις ,  κατά ιστορικές περιόδους υπήρξαν συλλογικοί στόχοι: Στον 19ο αιώνα μετά την απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό : ( η Μεγάλη Ιδέα παρότι  ασαφής και μερικές φορές επικίνδυνη )
Στο Μεσοπόλεμο και στην Κατοχή : (η δικαιότερη  Ελλάδα και για ένα σημαντικό μέρος Ελλήνων πολιτών η σοσιαλιστική κοινωνία)
Στην μετεμφυλιακή Ελλάδα : (η ανασυγκρότηση, η οικονομική ανάπτυξη , η δημοκρατική ομαλότητα)
 Μετά την δικτατορία : (η ευρωπαϊκή προοπτική και η κοινωνική δικαιοσύνη)
Ύστερα από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού : (ο εκσυγχρονισμός μέσω της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης)
Σήμερα  το ευρωπαϊκό όραμα δεν  λειτουργεί ως συλλογικός στόχος . Με αβέβαιο μέλλον  το άλλοτε κραταιό ευρωπαϊκό οικοδόμημα κλονίζεται συθέμελα .
Στη σημερινή δύσκολη συγκυρία οι περισσότεροι  πολίτες αισθάνονται μέσα σε  ένα ξαφνικό «κυκλώνα»  χωρίς ένα αποσαφηνισμένο συλλογικό σχέδιο για το μέλλον τους
Επείγει ένας ενοποιητικός μύθος , ένα συλλογικό σχέδιο, ένα οραματικό περίγραμμα , μια ελπιδοφόρα προοπτική για την ελληνική κοινωνία και ξεχωριστά για  τον καθένα 
Το συλλογικό φαντασιακό   του μέλλοντος διαχρονικά έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αντιμετώπιση των δυσκολιών του παρόντος.
Ας το έχουν υπόψη στο Συνέδριο για το οποίο, εύχομαι ,ελπίζω προσδοκώ τα καλύτερα

* τ. Κοινοτάρχης Βαγίων-τ. Γεν. Γραμ. ΚΕΔΚΕ - τηλ /fax 2262022177- κιν 6997189448
Επαμεινώνδου 71 Θήβαtheopapaio@gmail.com  -http://kadmos35.blogspot.gr/

http://syriza.gr/synedrio/arthra.php (από την ‘’ΑΥΓΗ’’    άρθρα μελών 10.10.2016)