Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Ο δεκάλογος της επενδυτικής ανάκαμψης*

    από τον Δημήτριο Παπαδημητρίου, Υπουργό  Οικονομίας και Ανάπτυξης



Ανησυχίες για την πορεία των επενδύσεων εξέφρασε το Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο όπως κι ο ΣΕΒ στα τελευταία δελτία τους (Δεκεμβρίου) με αφορμή την ετήσια μείωση του όγκου των ακαθάριστων επενδύσεων παγίου κεφαλαίου κατά 8,5% το γ’ τρίμηνο 2017 με συνέπεια την επιβράδυνση του ρυθμού αύξησής των σε 2,6% την περίοδο Ιανουαρίου-Σεπτεμβρίου 2017.  Επί πλέον, ο ΣΕΒ ανησυχεί και για την αύξηση του συνόλου των εισαγωγών που διογκώνουν το εμπορικό έλλειμμα.
Τις ανησυχίες αυτές θεωρούμε υπερβολικές γιατί :

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Ο «καινούργιος» χρόνος και ο άνθρωπος

                            από τον πολιτικό μηχανικό   Θεόδωρο Κ Παπαϊωάννου* 
Ο άνθρωπος είναι σφιχτοδεμένος  με το χώρο που ζει, κινείται, αναπτύσσεται (βιολογικά -πνευματικά- συναισθηματικά), αγωνίζεται ,εργάζεται ,δημιουργεί  και τέλος αφανίζεται.
Για να ελέγχει τις παραπάνω σταδιακές εξελίξεις μέσα στο χώρο, ανακάλυψε και ταυτόχρονα δημιούργησε τον ημερολογιακό χρόνο.
«Ο χρόνος δεν έχει διαχωριστικές γραμμές που να σημαδεύουν το πέρασμά του, δεν υπάρχουν ποτέ κεραυνοί ή  σαλπίσματα που αναγγέλλουν την αρχή ενός καινούργιου μήνα ή  χρόνου. Όταν αρχίζει ένας νέος αιώνας, μόνο εμείς οι θνητοί είμαστε που χτυπάμε καμπάνες και ρίχνουμε πιστολιές»  (Tomas Mann Γερμανός Νομπελίστας Συγγραφέας)
 «Ο χρόνος δεν υπάρχει, είναι μια ανθρώπινη επινόηση και εξυπηρετεί ανθρώπινες ανάγκες »   μας λέει ο Αϊνστάιν, που με την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας ενοποίησε σε μια λέξη -τον  χωρόχρονο- τον χώρο και τον χρόνο .

Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

Ο Γιώργης Κλάδος «έφυγε» αλλά μας άφησε «Σχολή» στο χώρο τηςΤοπικής Αυτοδιοίκησης **

                                      από τον πολιτικό μηχανικό Θεόδωρο Κ Παπαϊωάννου*     
Ο Γιώργης Κλάδος ήταν μια εμβληματική φυσιογνωμία, ένας ευπατρίδης που άφησε  έντονο το αποτύπωμά του στο χώρο της  Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της Ανανεωτικής Αριστεράς!
Η εμβέλεια της προσωπικότητα του  ξεπερνούσε κατά πολύ τα γεωγραφικά και κομματικά του όρια , γιατί είχε ως «τρόπο ζωής» τη μετριοπάθεια και τη συναίνεση.

Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

Σαν απόψε, 103 χρόνια από την ανακωχή στο δυτικό μέτωπο του Α’ παγκοσμίου πολέμου

                               από τον πολιτικό μηχανικό Θεόδωρο Κ Παπαϊωάννου*     
Συμπληρώνονται σήμερα 103 χρόνια από την ημέρα που μια από τις πιο όμορφες ιστορίες στα χρονικά έλαβε χώρα κοντά σε μια άσημη βελγική πόλη, την Ιπρ.
Παραμονή Χριστουγέννων του 1914, ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήδη αριθμεί τέσσερις μήνες εχθροπραξιών κι απλώνεται στη γηραιά ήπειρο.  Εκατοντάδες μίλια μέσα στο Βέλγιο, τα γερμανικά στρατεύματα είχαν παραταχθεί μέσα σε τάφρους, σε ελάχιστη απόσταση από τα αντίπαλα γαλλικά, βελγικά, βρετανικά και καναδέζικα χαρακώματα. Ανάμεσα στις δύο γραμμές, η εφιαλτική No Man's Land, μία διάσπαρτη με παγωμένα κορμιά και νάρκες ουδέτερη ζώνη. Κατά καιρούς μια λευκή σημαία ανέβαινε και μια άοπλη ομάδα στρατιωτών από τη μία ή την άλλη πλευρά διακινδύνευε μαζεύοντας τους πληγωμένους και θάβοντας τους νεκρούς της.
 Λίγες ώρες πριν τα Χριστούγεννα, μερικοί Γερμανοί στρατιώτες σκέφτηκαν ότι θα ήταν καλή ιδέα να στολίσουν τη δική τους πλευρά των χαρακωμάτων. Έβαλαν μικρά κεράκια πάνω στα δέντρα και άρχισαν να τραγουδούν τα κάλαντα.

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Aνθρωπος και Εγκέλαδος

                                από τον πολιτικό μηχανικό 
                                Θεόδωρο Κ   Παπαϊωάννου* 
  Με άρθρο μου υπό τον τίτλο:  
«Το χρονικό της κατεδάφισης του  δημοτικού σχολείου στο σεισμό του 1981 » που βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://kadmos35.blogspot.gr/2017/10/1981.html?spref=fb, αναφέρθηκα στην «τύχη» ένεκα σεισμού (1981)  του Δημοτικού Σχολείου φωτογραφίες του οποίου υπάρχουν  στο « Vagia Memories».
Παρενέβην ως πολιτικός μηχανικός και επιπλέον γιατί την εποχή του γεγονότος  διαχειριζόμουν τις τύχες αυτού του τόπου
Στο άρθρο μου - όσοι το προσέξατε για  να περιορίσω την έκταση - ανέφερα ότι για  τον μετασεισμικό  πανικό  θα  γράψω  αργότερα.
Βλέποντας  στα συνεχιζόμενα σχόλιά σας μια αίσθηση μελαγχολίας, ένα «παθολογικό» πένθος, μια δυσκολία να αποχωριστείτε  το χαμένο σχολείο από όπου περάσατε και αγαπήσατε , τώρα θα ψηλαφίσω  όσο μπορώ το ζήτημα από πλευράς  ψυχολογίας .