Με την κατάρρευση της πρωτογενούς παραγωγής ,θα πεινάσει η χώρα

 

από τον πολιτικό μηχανικό Θεόδωρο Κ. Παπαϊωάννου*

Ο αγώνας των αγροτών δεν είναι «εποχιακή» και «εθιμική » αντίδραση ούτε «συντεχνιακή διεκδίκηση», κατά τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς  

Αποτελεί  αντίσταση στον «επιθανάτιο ρόγχο»  του γνωστού  παραγωγικού  μοντέλου που οδηγεί την ύπαιθρο, τους αγρότες  ,  την κοινωνία ολόκληρη στον «Καιάδα» και  τη χώρα «δέσμια» στα εισαγόμενα προϊόντα από τα supermarkets 

Οι αγρότες αρχίσαν ένα  αγώνα δίκαιο και αναγκαίο, γιατί είναι  δυσθεώρητο το κόστος παραγωγής,  δυσβάστακτος ο ανταγωνισμός και  σκιώδης η  προστασία απέναντι  στις εισαγωγές από τρίτες χώρες

Τα τελευταία χρόνια το κόστος παραγωγής αυξάνεται σταθερά από 8-10% ετησίως.

Η ψαλίδα των τιμών των προϊόντων από το χωράφι στο ράφι πλέον είναι 3 έως 4 φορές επάνω.

Το ενεργειακό κόστος αυξήθηκε κατά 40%, ενώ οι ενεργειακές κοινότητες που το 2018

σχεδιάστηκαν για τους παραγωγούς άνοιξαν τελικά μόνο για χάρη των μεγάλων εταιρειών ενέργειας.

Η εκτιμώμενη ζημιά φέτος με την ευλογιά των προβάτων ανήλθε στα 750 εκατομμύρια ευρώ, ενώ οι αποζημιώσεις μόλις στα 15.

Έξι χρόνια τώρα δεν υπήρξε κανένας σχεδιασμός στήριξης, αφού μόλις το 4% του Ταμείου Ανάκαμψης πήγε στον αγροτικό τομέα.

Πού υπήρξε στήριξη; Στους “φραπέδες”, στους “χασάπηδες” και εξαιτίας αυτών φέτος οι επιδοτήσεις που θα έπρεπε να δοθούν σε όσους τις είχαν πραγματικά ανάγκη θα μειωθούν και θα καθυστερήσουν.

Επόμενο λοιπόν να εγκαλέσει την  κυβέρνηση η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία μετα την αποκάλυψη του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Και το «κοκτέιλ αυτό κάνουν  εκρηκτικό η ραγδαία  ερημοποίηση της υπαίθρου (εγκαταλελειμμένα  χωριά, ακαλλιέργητη γη και ανεπίστροφη φυγή των νέων ) Ένα δηλαδή σκηνικό   κοινωνικής και οικονομικής αποσύνθεσης .

Κι όμως, αντί η κυβέρνηση να δει  την Ελλάδα που  βράζει,  αντι να δει γιατί οι αγρότες μας πλήρως κατεστραμμένοι , απλήρωτοι που πωλούν τα προϊόντα τους σε εξευτελιστικές τιμές για να κερδοσκοπούν οι μεσάζοντες και τα καρτέλ εις βάρος όλων μας , αντι για τα χωράφια είναι στους δρόμους.    Αντι η κυβέρνηση να σχεδιάσει ένα συνεκτικό πρόγραμμα στήριξης του πρωτογενούς τομέα και ανασυγκρότησης της υπαίθρου αδιαφορεί  , υποτιμά και προτιμά την επικοινωνιακή διαχείριση

Θεωρεί τα αιτήματα των αγροτών ως «υπερβολικά»,   αποφεύγει τον ουσιαστικό διάλογο και καταφεύγει σε ανεπαρκή  αποσπασματικά μέτρα  «  παλιάς κοπής  »

Επαχθής  η φορολογία , υποβαθμισμένη η πρόσβαση σε υγεία, ασφάλιση, παιδεία και στις βασικές υποδομές στις  αγροτικές περιοχές.   Ελάχιστη ή ασύμφορη η προσέγγιση    στον τραπεζικό δανεισμό.     Παλιά έλεγαν την Αγροτική Τράπεζα  «  μάνα του αγρότη   »  ,  σήμερα όμως έχει γίνει «κακιά μητριά » που κραδαίνει  αμείλικτο τον  πέλεκυ των services και  των funds

Όλη κοινωνία πιστεύει ότι τα χρήματα της Ευρώπης δεν δόθηκαν στους δικαιούχους αληθινούς αγρότες ,αλλά μοιράστηκαν σε  κυβερνητικούς  παρατρεχάμενους και γι’ αυτό έχουν  αποσπάσει την συμπαράσταση της.

Οι κινητοποιήσεις των αγροτών δηλώνουν περαιτέρω  με έμφαση  ότι η χώρα χρειάζεται οπωσδήποτε ριζική αλλαγή πορείας

Ένα νέο παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο που θα στηρίζει τη δημιουργική εργασία, θα προστατεύει την ελληνική γη και θα δίνει προοπτική στις τοπικές κοινωνίες. Ζητούν όχι μια «καλύτερη διαχείριση», αλλά μια προοδευτική ανασύνθεση με κοινωνική γείωση και σχέδιο για το μέλλον.

Οι αγρότες λοιπόν δείχνουν τον δρόμο.    Η Πολιτεία θα ακούσει, ή θα συνεχίσει να περιφρονεί όσους κρατούν ζωντανή την ελληνική ύπαιθρο ;   Ας προσέξει  η κυβέρνηση γιατί αρχίζει ένα πρωτοφανές «κύμα» συμπαράστασης  με καταλήψεις   δεκάδων σχολείων από 15μελή μαθητικά συμβούλια αγροτικών δήμων σε περιοχές της Πελοποννήσου - ιδιαίτερα της Αχαΐας-, της Κρήτης και της Βόρειας Ελλάδας για  να ενώσουν τις φωνές τους με εκείνες των αγροτών γονιών τους ή μελών των οικογενειών τους, ακόμη και μητροπολιτών !!!!

Συμπερασματικά λοιπόν: Η κυβέρνηση για να μη βάλει μόνη της  την ταφόπλακα στην πρωτογενή παραγωγή , να ακούσει τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους και άμεσα να λύσει  προβλήματα  με πληρωμές, με ενισχύσεις αλλά και τις χρόνιες παθογένειες.  Δεν υπάρχει άπλετος  χρόνος για διορθωτικές κινήσεις

 

ΥΓ  Στην Εφημερίδα των Συντακτών , [φ.( 04.12.25)]  διάβασα άρθρο με τίτλο

 « Τα ζώα μου αργά» που έγραψε ο Αδάμ Αδαμόπουλος   καθηγητής Ιατρικής Φυσικής - Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης  Το παραθέτω αυτολεξεί γιατί νομίζω  ότι τα λέει ΟΛΑ

 

«Θέλουμε να ακουστούμε και να επιζήσουμε. Κι αυτό αφορά όλη την κοινωνία». Λόγια αγρότη, ενός εκ των πολλών που δικαίως έχουν ξεσηκωθεί κατά το τελευταίο διάστημα. Λόγια που αποτυπώνουν τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος. Για τους αγρότες, οι κινητοποιήσεις τους είναι αγώνας επιβίωσης και αφορά ολόκληρη την κοινωνία. Κάτι που αρνείται να αντιληφθεί η «τα-ζώα-μου-αργά» κυβέρνηση και αντιθέτως επιχειρεί, δια του κυβερνητικού εκπροσώπου και βουλευτών της, την ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού, επιλέγοντας να στρέψει την κοινή γνώμη κατά των κινητοποιήσεων και των «μπλόκων» στους εθνικούς οδικούς άξονες.

Λίγες μέρες μετά από την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, το καλοκαίρι του 1974, συγκροτήθηκαν κατά τόπους επιτροπές, αποτελούμενες από υπηρεσιακούς παράγοντες του ελληνικού στρατού και ντόπιους κτηνιάτρους. Αποστολή των επιτροπών αυτών ήταν η καταγραφή του ζωικού κεφαλαίου στις κτηνοτροφικές μονάδες όλης της χώρας και η συντηρητική επίταξη του 1/3 των εκτρεφόμενων ζώων κάθε μονάδας, για την περίπτωση που η κατάσταση στην Κύπρο οδηγούσε σε ανοικτή σύγκρουση μεταξύ της χώρας μας και της Τουρκίας. Τα δεσμευμένα ζώα παρέμεναν εν ζωή υπό τη φροντίδα των κτηνοτρόφων, όντας όμως σε καθεστώς απόλυτης και άμεσης διάθεσης στον ελληνικό στρατό, προκειμένου να καλυφθούν ενδεχόμενες ανάγκες επιμελητείας του στρατεύματος και του γενικού πληθυσμού.

Ήταν η εποχή που η ετήσια κατανάλωση σε αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα καλυπτόταν σε ποσοστό άνω του 90% από την παραγωγή των ημεδαπών μονάδων. Οι ανάγκες για εισαγωγές πάσης φύσεως κρεάτων (βόειου, αιγοπρόβειου, χοιρινού, πουλερικών κ.λπ..), ζωικής προέλευσης προϊόντων (γαλακτοκομικών, μελιού κ.ά.), καθώς και βασικών γεωργικών προϊόντων (δημητριακών, οσπρίων, ελαιόλαδου, φρούτων, καπνού κ.ά.) ήταν ελάχιστες, κυμαινόμενες σε κάποιες περιπτώσεις σε επίπεδα κάτω του 5%, ίσως και του 3%. Με εξαίρεση το επί χούντας διαβόητο σκάνδαλο Μπαλόπουλου (εισαγωγή ακατάλληλων κρεάτων εκ Ροδεσίας και εξ Αργεντινής), οι εισαγωγές αφορούσαν κυρίως ειδικά μεταποιημένα προϊόντα, αυτά που πλέον ονομάζουμε προϊόντα ονομασίας προέλευσης (ΠΟΠ). Από τα προαναφερθέντα, καθίσταται σαφές ότι στην απευκταία περίπτωση εμπλοκής της χώρας μας είτε σε περιορισμένης κλίμακας πολεμικές επιχειρήσεις, είτε σε ανοικτό, γενικευμένο, μακροχρόνιο πόλεμο, δεν υφίστατο απειλή έλλειψης τροφίμων. Η εγχώρια παραγωγή επαρκούσε να θρέψει τον πληθυσμό της χώρας.

Έκτοτε παρήλθε μισός αιώνας και τα δεδομένα έχουν αλλάξει άρδην. Η εγχώρια παραγωγή πλέον δεν καλύπτει ούτε καν το 10% της ετήσιας κατανάλωσης. Η χώρα μας είναι απολύτως εξαρτημένη από αθρόες εισαγωγές ειδών διατροφής σε όλες σχεδόν τις προαναφερθείσες κατηγορίες. Συνεπώς, για ποια ανεξαρτησία της χώρας μιλάμε; Ο αγώνας των αγροτοκτηνοτρόφων είναι αγώνας επιβίωσης όχι μόνο αυτών και των οικογενειών τους, αλλά της χώρας ολόκληρης.

 

 * Επαμεινώνδου 71 Θήβα - τηλ 2262022177- κιν 6997189448 - theopapaio@gmail.com-http://kadmos35.blogspot.gr/-https://www.facebook.com/theodore.papaioannou