Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

Χάινριχ Α. Βίνκλερ: «Κίνδυνος είναι οι λαϊκίστικες δυνάμεις και όχι η Βαϊμάρη»





Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, λέει ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου αλλά κρούει τον κώδωνα για το σήμερα
Χάινριχ Α. Βίνκλερ: «Κίνδυνος είναι οι λαϊκίστικες δυνάμεις και όχι η Βαϊμάρη»
Ενστολοι βουλευτές του Ναζιστικού Κόμματος μπαίνουν στο Ράιχσταγκ μετά τον θρίαμβό τους στις εκλογές του 1932
«Καταγγελία του μνημονίου, λογιστικός έλεγχος του δημοσίου χρέους και όλων των δανειακών συμβάσεων από το 1974 ως σήμερα, άρνηση πληρωμής του παράνομου και επαχθούς χρέους», «εθνικοποίηση όλων των τραπεζών». Ποιανού κόμματος είναι άραγε αυτές οι θέσεις; Του ΚΚΕ, της Χρυσής Αυγής ή κάποιων αριστεριστών; Πολλές φορές οι θέσεις των δύο άκρων του πολιτικού φάσματος μοιάζουν μεταξύ τους, καθώς αναμειγνύονται ο αντικαπιταλιστικός, ο αντιαμερικανικός και ο αντιμνημονιακός λόγος τους και συσκοτίζονται οι άλλες αντιθέσεις τους, όπως το Εθνικό - Διεθνιστικό, το Μεταναστευτικό κ.ά. 
Αρκετοί παρατηρητές, αλλά και οι δύο εκπρόσωποι των μεγάλων πολιτικών κομμάτων Αντ. Σαμαράς και Ευ. Βενιζέλος σε κάποιες ομιλίες τους αναφέρθηκαν στο «σύνδρομο της Βαϊμάρης». Η  Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1918-1933), η οποία ξεκίνησε με μεταρρυθμιστικές φιλοδοξίες από την πλευρά των δυνάμεων της Σοσιαλδημοκρατίας, του Κέντρου και των Φιλελευθέρων, συνάντησε την απροκάλυπτη εχθρότητα των ναζιστών, των συντηρητικών εθνικιστών και των κομμουνιστών, και στην ουσία, σύμφωνα με τους ιστορικούς, προετοίμασε την άνοδο του Χίτλερ.

«Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται» και δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναδούμε τη Βαϊμάρη να ανασταίνεται στη σημερινή εποχή πιστεύει ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου Χάινριχ Βίνκλερ, ο οποίος έχει μελετήσει την πρόσφατη ιστορία της Ευρώπης και θεωρείται ειδικός στην ιστορία της Γερμανίας. Δεν τον φοβίζει η αύξηση του εκλογικού ποσοστού των ακροδεξιών κομμάτων, καθώς εκτιμά ότι, παρά τα ενισχυμένα σε ορισμένες χώρες εκλογικά ποσοστά που επιτυγχάνουν οι ακροδεξιοί, δεν συνιστά μαζική μετακίνηση ψηφοφόρων. Αν υπάρχει ένας κίνδυνος για τη δημοκρατία σήμερα κατά τον καθηγητή Χ. Βίνκλερ, αυτός είναι από εκείνες τις λαϊκίστικες δυνάμεις που δεν αντιστέκονται στην ύφεση λαμβάνοντας κατάλληλα μέτρα.
Μιλήσαμε με τον καθηγητή Χ. Βίνκλερ ενημερώνοντάς τον για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και για το ότι η χώρα πηγαίνει σε εκλογές χωρίς κανένα πολιτικό κόμμα να συγκεντρώνει πλειοψηφία για να κυβερνήσει.
-Κύριε καθηγητά, ορισμένοι παρατηρητές μιλούν αναλογικά και στη χώρα μας για ένα «σύνδρομο της Βαϊμάρης». Κατά τη γνώμη σας υπάρχουν προϋποθέσεις σήμερα σε μια χώρα της Ευρώπης να ξαναδούμε ένα τέτοιο σενάριο τύπου Βαϊμάρης;
«Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Η διάλυση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης ήταν μια κοσμοϊστορική καταστροφή και οι λόγοι γι' αυτό βρίσκονται πολύ πίσω στην ιστορία της Γερμανίας. Μία από τις κύριες αιτίες ήταν το ασύμπτωτο της γερμανικής διαδικασίας εκσυγχρονισμού στον 19ο αιώνα. Η Γερμανία κατάφερε να κατακτήσει σχετικά νωρίς μαζί με την ίδρυση του γερμανικού κράτους-έθνους, το 1871, σύμφωνα με τα πρότυπα της εποχής, το δικαίωμα ψήφου με καθολική ψηφοφορία για τους άνδρες, αλλά έγινε κοινοβουλευτική δημοκρατία πολύ αργά, στη σκιά της στρατιωτικής ήττας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Οκτώβριο του 1918. Η χρονική σύμπτωση της ήττας και της δημοκρατίας ήταν ένα από τα πιο σοβαρά ψυχολογικά φορτία για την Πρώτη Γερμανική Δημοκρατία. Η δυτική δημοκρατία θεωρήθηκε ευρέως στη γερμανική κοινωνία το πολίτευμα των νικητών και κατά συνέπεια "μη γερμανικό" - ένα από τα συνθήματα με τα οποία ο Χίτλερ ήταν σε θέση να προωθήσει τη δική του άποψη για το "κράτος του ηγέτη"».
-Πιστεύετε ότι οι εξελίξεις στην Ευρώπη (με την κρίση του χρέους) μπορεί να κρύβουν μια αντιδημοκρατική εκτροπή; Αν ναι, τι μορφή μπορεί να λάβει αυτή;
«Τα απολυταρχικά καθεστώτα (κομμουνιστικά και φασιστικά), ως αντιπροτάσεις στη δυτική δημοκρατία, έχουν καταρριφθεί και απαξιωθεί από την Ιστορία. Δεν υπάρχει πλέον μια ευρεία μαζική υποστήριξη προς αυτά όπως υπήρξε στην περίοδο του Μεσοπολέμου. Αλλά στην Ευρώπη σήμερα υπάρχει η παρουσία λαϊκιστικών δυνάμεων διαφορετικών αποχρώσεων, που μπορούν να φέρουν τη δημοκρατία σε κίνδυνο αν τα δημοκρατικά κόμματα προσαρμοστούν σε αυτές τις τάσεις και δεν τις αντιμετωπίσουν αποφασιστικά και επιθετικά, ενδεχομένως και με τον κίνδυνο να χάσουν προσωρινά σε δημοτικότητα».
-Οι χρηματοπιστωτικές αγορές με τη δύναμή τους συνιστούν έναν κίνδυνο για τη δημοκρατία; Μπορούν να ελεγχθούν;
«Δεν είναι οι "χρηματοπιστωτικές αγορές" που θέτουν σε κίνδυνο τη δημοκρατία σήμερα, αλλά εκείνες οι κυβερνήσεις και τα κόμματα που επέλεξαν τον δρόμο της μικρότερης αντίστασης, εν μέρει ήδη εδώ και δεκαετίες, αποφεύγοντας την ευθύνη για την οικονομική ύφεση των χωρών τους. Μόνο όσοι είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν την κρίση αποτελεσματικά, θέτοντας σε εφαρμογή βαθιές μεταρρυθμίσεις, που θα εξαλείψουν τις αιτίες της κρίσης, μπορούν να περιμένουν την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στην αντιμετώπιση της κρίσης του χρέους».
Εχετε μιλήσει πολλές φορές για την ανάγκη μιας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Πώς θα προχωρήσει η δημοκρατία σε μια τέτοια κατεύθυνση, δεδομένων των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και της διαφορετικής στρατηγικής των μεγάλων δυνάμεων, της Βρετανίας, της Γερμανίας και της Γαλλίας;
«Ηταν λάθος να επιδιωχθεί στη δεκαετία του '90 μια ευρωπαϊκή νομισματική ένωση χωρίς τη δημοσιονομική ένωση και την ταυτόχρονη δημιουργία μιας πολιτικής ένωσης. Αυτή η κατασκευαστική αστοχία θα πρέπει να διορθωθεί τώρα. Μόνο μια Ευρώπη που μιλάει με ενιαία φωνή για σημαντικά ζητήματα θα μπορεί να αναγνωρίζεται από τον υπόλοιπο κόσμο και να εμπνέει τον σεβασμό στις χρηματαγορές. Ολες οι δημοκρατικές δυνάμεις - οι Σοσιαλιστές, οι Συντηρητικοί, οι Φιλελεύθεροι και οι Πράσινοι - θα μετρηθούν πάνω σε αυτό το καθήκον».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου